Ölümle Bas Basa

Zihnim, aslinda hazin bir yok olus olarak anlasilmasi gerekeni olaganüstü bir tepkisellikle degerlendiriyor, cünkü artik baskalarinin deneyimiyle kiyaslama imkani yok. Bu dünyevi bir sey olamaz, ben bu harikuladeligi hissetmek icin bir sey yapmadim ki, oysa baskalariyla paylastigim fiziksel varligimda hep bunu arzulamis, hicbir zaman da basaramamistim. Bu son deneyimi hic kimseyle paylasamayacagimi bilmek bana cok eglenceli geldi. Demek ki yasamim, neyin yakinina sokulmam gerektigini hissettigim birkac sansli andan ibaretmis.Péter Ndas, siradan insanlarin sira disi yasamlarinin yazaridir. Yasama mücadelesi veren, yoksul, kimi degerlerinden kopmamis kimi icindeki bastirilmamis fasizan duygularini ilk catlakta ortaya cikaran insanlar...Yer yer yasama bir cocugun gözünden bakar yazar; büyüklerin anlasilmaz dünyasina özenerek masumiyetini kaybeden cocuklar da vardir bu öykülerde, hala kendisini koruyabilenler de... Ortak yanlari ihmal edilmeleridir. Kimse Sanne babalari dahil gözlerine bakmaz onlarla konusurken...Yasamla ölüm ic icedir Ndas kitaplarinda... Kendisi de yasamin kiyisindan dönmüs, ölümün solugunu ensesinde hissetmistir.