Ölüleri Defnetmek

Gercegin sallanan zemininde bocalamamak icin uzun bir süre birbirimize baktik. Varligimizi dogrulamak istercesine birbirimizin yüzüne dokunduk. Hayatta oldugumuzu ve nefes aldigimizi kanitlamak ister gibi. Ölmek üzere olan o ülkede hala hayattaydik ve birbirimize dokunabildigimiz sürece yasayacaktik. Korunmak icin basimiza bir ag örerken, aslinda örümcek agina hapsolmus sinekler oldugumuzu bir an icin unutacaktik. Adelaida Falcn, Venezuela, Caracasta acik bir mezarin önünde duruyor. Dogdugundan beri taniyip sevdigi ve ailem diyebildigi tek kisiyi, annesini az önce gömdü. Matemi agir; yasarken ölü hissettigi ilk gün, geceye varmak üzere. Yine de o hazin yerden ayrilamiyor cünkü yagmacilarin, biricik annesinin mezarini soyacagindan korkuyor. Bu ülkede pencerelerden ölü yagiyor ve onlar bile huzur bulamiyor... Onlar bile Adelaida, daha iyi bir yasam arayisindaki göcmenleri kabul eden müreffeh bir Venezuelada istikrarli bir cocukluk gecirmis, bekar annesiyle mütevazi bir dairede yasamistir. Ancak annesinin ölümüyle birlikte iyiden iyiye karanliga gömülen ülkesinde hayatta kalmak, basli basina büyük bir istir artik... Sira ona geldiginde alacak ekmek kalmayacagini bile bile her gün basi sonu görünmeyen kuyruklara girer. Yönetimi protesto edenlere hava yerine solutulan biber gazinin eve girmesini engellemek icin de pencerelerini bantlamak zorundadir. Devrimci kiligina giren yagmacilarin dairesini ele gecirdigi o son noktadaysa korkularindan siyrilip bir dizi zorlu secim yapmaya mecbur oldugunu anlayacaktir. Bu noktada geriye kalan tek önemli sey, kendine Ne kadar ileri gidebilirsin sorusunun cevabini verebilmesidir. Latin Amerikanin cesur sesi Karina Sainz Borgonun dokunakli, heyecan verici ilk romani Ölüleri Defnetmek, bildigimiz dünyanin ne kadar cabuk parcalanabileceginin tüyler ürpertici bir hatirlaticisi.