Miras ve Günesin Ölümü

Yeryüzünde adi ve soyadi, kendi müstesna yaradilisini bu kadar tam ve mükemmel tavsif eden bir bahtiyar ebediyet yolcusu daha var midir bilmem... diye basliyor Tevetoglu sözlerine. Bir hakikat olarak Enis Behic, soyadinin hakkini veriyor siirlerinde ve yüregindeki koru döküyor her bir dizesine. Enis Behic, siirlerinde benliginin tüm nahif edasini hissettirir okurlarina. Ince, zarif endami siirlerine yansir ve kalemi, tüm kelimeleri tipki bir kus tüyünün mürekkebe batirilip kagidi oksamasiyla vücut bulmus gibi bir hassasiyet tasir. Dizelerinde kimi zaman bir kadinin hayalini fisildarken kimi zaman yüregindeki vatan askini haykirir. Kimi zaman sevdasina yenilen bir asiktir kimi zaman ise tüm insanligi, kendisini de icine katarak elestiren bir tenkitci. Kimi yerde sevgilinin dizlerinin dibindeki huzura ortak ederken okurunu, bir anda Canakkale sehitleri icin duydugu hüzünle doldurur ruhunu. Eser sayfalarini aralayan her siirsevere Enis Behicin kor yüregindeki kivilcimlari armagan etmektedir. Yüreginde Enis Behicin kivilcimlarindan birini büyütüp alevlendirmek isteyen her okur, muhakhak ki Miras ve Günesin Ölümünü okumalidir.