Mandarinler

Simone de Beauvoir, Goncourt Ödülünü kazanan 1954 tarihli romani Mandarinlerde, diger eserlerinde de rastlanan feminizm ve varolusculuk temalarini, bu kez o yillarin Fransasinin politik ve entelektüel portresini cizen bir ask hikayesi üzerinden ele aliyor. Ikinci Dünya Savasinin sonundan 1950lerin ortalarina dek Fransadaki bir grup entelektüelin yasamini takip eden Mandarinler, Jean-Paul Sartre, Albert Camus, Nelson Algren, Arthur Koestler ve bizzat de Beauvoirdan esinlenen karakterleriyle, örtük bir otobiyografi oldugu kadar, savas sonrasi Fransasinin sol görüslü aydinlarinin hayatlarini ve calkantili siyasi iliskilerini de inceleyen politik ve felsefi bir roman. Bircoklari icin belki de de Beauvoirin en güclü, en karmasik eseri. Yüksek sesle, Bunun farkindayim, dedim. Savas öncesi, yillarin yükünü hissetmeyecek kadar genctim. Sonra bes yil boyunca kendimi tamamen unuttum. Ve nihayet kendime kavustugumda, boyun egdigim gercekle karsi karsiya kaldim. Yasliligim beni bekliyor, kacacak deligim yok. Onu simdiden aynanin derinliklerinde görür gibiyim . . . Mevsimler yeniden baslar, yenilgilerin üstesinden gelinir. Ama cöküsü durdurmanin hicbir caresi yok. Artik kaygilanmak icin cok gec, diye düsündüm, aynadaki görüntümden bakislarimi cevirerek. Artik pismanlik duymak icin bile cok gec; tek care yasamayi sürdürmek.