Kagittan Kayiklar

Eski bir arkadas ile karsilasan Muktimin hatiralarini andigi bir gecenin ardindan, pencereden gördügü Zeliha ve her hafta sonu yalniz yasadigi evine gelen kiz kardesiyle sevimli yegeni; onun dününde ve bugünündeki hüzünlerini tasiyor. Tipki sevgili yegeninin banyodaki su dolu legen üzerinde yüzdürüp, batirdigi kagittan kayiklar gibi.Pek canini sikmak istemem ama buralarin da kacip geldigin büyük kenti aratmayacak hale geldigini, belki de kötü bir aslin daha kötü bir taklidi olmaya basladigini pek bilmiyorsun. Yani anlayacagin, buralarin da cennete benzer bir hali yok. Belki bir iki sey disinda burada da her sey pahali; tiyatro yok, sinema yok, üzerinde rahatca gezip dolasacagin bir yer yok, kitap yok, kitapci yok. Eskiden beri var olanlardan biri iskembeci, biri kasetci oldu. Sessizlik var, hantallik var. Büyük kentlerden kücük kentimize gelen ve yasam yerine ölümü anlatan, insan gözü ne görüyorsa onu anlatmak yerine, ulasilmasi imkansiz ve olmayan bir sürü zirva seye agitlar düzen büyük sarkicilar var. Ve artik bu kücük kentin kücük insanlari, kücük salonlara sigmadiklari icin stadyumlara doluyorlar. Ama oraya da sigmayip sokaklara tasiyorlar. Bu kücük kentin insanlari dinledikleri bu sarkicilara agliyorlar; aglarken de üsenmeyip birbirlerini dövüyorlar. Zaten bu aksam seni buraya belki de onun icin getirdim. Belki de buraya kactim, seni de kacirdim.