Gönül Devleti

Hayati edebiyatin icinden yasamaya baslayan insan bir süre sonra etrafindaki her seye edebiyat penceresinden bakar. Gözbebeklerine damlayan bir yagmur tanesi, ruhuna degen rüzgar, yanagina yaslanan kar, dimagina carpan ses yazicida metne dönüsür. Tozunu almak icin bile yaklasamadigi sizili hatiralarin, bilincaltinda yazilmak icin sabir ve israrla bekledigini anlar ve sonra hatirlar; gectigi belde merhametsizligin, adaletsizligin, öfkenin, cifte standardin, haksizligin elinde yorgun düsmüstür. Yine de ciliz bir teselli yarattiklarinin tahrip ettigini Yaratanin kalem vesilesiyle tamir edecegini ve Dervis Yunusun söz ola kese savasi söz ola kestire basi söz ola agili asi bal ile yag ede bir söz misralarinda vücut bulan mananin dünyadaki pek cok derde deva olacagini fisildar. Bu sebeple kendini sanat ve edebiyatla besleyen kimse, vahset sözcüsü nice silaha elindeki incecik kalemle mukavemet eder. Kalbini kalemin ucuna takip dünya denen beldede gezmek ise, camur yagmurunda semsiyesiz yürümeye benzer.Deneme benim yazidaki ilk duragim, icinde ruhumu defalarca yikadigim coskun irmagim. Fakat kemalat yasina dogru ilerledikce bu cosku duruluyor; hacminden bir sey kaybetmese de yerini dingin bir güzellige tevdi ediyor. Taskin duygulara tekabül eden hadiseler, düsünsel planin akli seliminde demleniyor. Yine de bilincli olarak tefekkürün bir adim gerisinde birakilan ask ve heyecan hali orada, icimizde bir yerlerde kendini arttirarak muhafaza ediyor. Bu tavrin önceki merhaleden tek farki vecdin sesli bir israra dayanmamasi, sükt dairesinde yükselmesi, olgunlasmasi