Bir Uyanis O

Hayat, yillar önce geride biraktigim aciyi önüme cikartacak kadar acimasizdi. Fakat hayati yargilayamiyor, vicdan mahkememde kelepce takamiyordum. Yanina kar kaliyor, ruhen zincire vuruluyordum. Korkulan seyler, korktuktan sonra basima gelecek kadar kaygisizdi. Onun evindeki ceviz agacindan yapilmis manidar sandigi, merak ve korku dolu düsünceyle yüzlesmek icin actim. Icinde gördügüm kadin bedeni beni tam anlamiyla delirtmisti. Ellerim eskisi kadar sakin degildi; yilbasi cani gibi sallantili, parlak ve huysuz bir uzuvdu. Tek tek cikartmaya basladim, ince ince ilmek ilmek isledigim nakistan örtüler, bir cesedi kapatir gibi hendeklenmis ve hic acilmayacak gibi sikica baglanmisti. Aklimda ona dair olanlar, yalanla cevrili bir teldi. Battikca kollarimi ve dizlerimi kanatiyordu ve ben her seferinde o tellerin arasinda gidip gelmekten yakinip yanindan ayrilmayan bir korkuluktum. Onunla olan bu vedam, beni icten ice daha da yakinlastiriyor, her seyden vazgecmeme neden oluyordu. Istanbulu hic sevemeyisim, onunla birlikte sevisimden sonra büyük bir nefrete dönüstü. Sanki icimdeki o kücük kizi sizofren bir adamin gölgesinde birakmaktan baska carem yoktu. Artik Istanbuldan daha uzagim; hatta hic bu sehire gelmedim belki de. Tekerlekli sandalyemde oturdugum kiyida her seyi düsünecegim. Belki bir deniz olmayi isteyecegim ya da bir kayik olup uzaklasacagim limandan. Fakat o, bunu bir denizden ögrenecek...