Benim Gencligim

Karamsardi gencler, umutsuzdu. Dünyaya ilgisiz degillerdi belki, deli kanlarinin isyaniyla olusmus bir itirazlari vardi; ama itiraz ettikleri seye nasil müdahale edeceklerini, onu nasil degistireceklerini bilmiyorlardi.Baski altinda dagitilmis, yapayalniz birakilmislardi. Daha da kötüsü gelecege inanclari yok olmustu; ütopyasizlardi.Can Dündar kendi gencligine dair hüzünlü ya da eglenceli anilardan yasanmis trajedilere uzanarak, bakis acisini genislettikce genisleterek adeta bu ülke gencliginin bir röntgenini cekti Benim Gencligimde. Hazir olla terbiye olan kusaklari, icinden tanklarin gectigi hayatlari, örgütlerin, partilerin ya da umut dolu bir idealin pesinde harap olan, kendi secimlerini yasayamamis, yasamissa da bedellerini agir ödemis nesilleri anlatti.Günümüz gencligine ayna oldu... Özgür üniversite ya da parasiz egitim istedigi icin gelecegi elinden alinanlari, piyasa ekonomisinin güdümü altinda idealleriyle birlikte mutlulugundan da olanlari, bir sinavla adeta sirat köprüsü üzerinde yürümeye zorlananlari ve protesto eylemlerine internet üzerinden katilan kusaklari anlatti.Kisacasi sokaktan toplanip götürülen genclikten, sokagi elinden alinarak tenhalasan bir hayata zorlanan genclige gecisin izini sürdü, Can Dündar; kendi gecmisinin dokunakli cetelesini, günümüz gencliginin sorunlariyla baglayarak bir cesit duygusal tarih yazdi aslinda.Zaman denilen denizin ya da iktidarlarin sindirmeye calistigi gencligimizin ayak izlerinin pesine düstü, hafizalarimizi tazeleyerek.Bir umut, yeniden canlanmamiz icin...